ulan2

 

W sobotę 22 Marca pragniemy zaprosić na rajd rowerowy - Śladami Żołnierzy Wyklętych.

Uczestnikom zapewniamy poczestunek przy ognisku.

Przejedziemy przez miejsca w których działało Pogotowie Akcji Specjalnej - ROTA Józefa Trojana "Kruka".

 

    plakat2-m  
    mapka2-m  

 

Punktualnie o godzinie 10.00 po odliczeniu uczestników rajdu ruszyliśmy śladami Żołnierzy Wyklętych.

Trasa wiodła od Makro, obok lotniska utwardzoną drogą leśną do Trzcinca i Białe Blota.

Podczas przejazdu zatrzymaliśmy się na cmentarzu gdzie został pochowany Józef Trojan.

Pochowany został na gołym polu 4 lipca 1946 r., w swojej rodzinnej miejscowości Zielonka koło Bydgoszczy.

Po roku w tym samym miejscu został założony cmentarz nowo powstałej Parafii PW. Matki Boskiej Bolesnej w Cielu.

Mieliśmy możliwość wysłuchać lekcji historii o miejscowych żołnierzach podziemia.

Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom rajdu.

 

 

Bohater Wyklęty

 

Józef Trojan ps. „J-3”, „Kruk” (1926 – 1946)

Ur. 26 VII 1926 r. w Polichnie pow. wyrzyski, w rodzinie, która w 1923 r. reemigrowała do wolnej Polski z USA. Do 1941 r. pomagał rodzicom w gospodarstwie rolnym w Zielonce (pow. bydgoski), potem pomocnik biurowy w fabryce „Alfa”. Jesienią 1944 r. siłą wcielony do Wehrmachtu i wysłany na front zachodni. W grudniu 1944 r. zdezerterował. Przez krótki czas przebywał w angielskim obozie jenieckim.

Do Polski powrócił w maju 1945 r. Miesiąc później był już członkiem „Oddziału Bojowego Armii Krajowej" dowodzonego przez por. Sylwestra Wiśniewskiego. Uczestniczył w 23 akcjach bojowych w pow. bydgoskim i szubińskim.

W październiku 1945 r. aresztowany przez MO pod zarzutem nielegalnego posiadania broni. Po przekazaniu do bezpieki zmuszono go do podpisania zgody na współpracę, szantażując ujawnieniem służby w Wehrmachcie. Po zwolnieniu, Józef Trojan nigdy nie podejmując współpracy, przez pół roku ukrywał się, podjął też próbę ucieczki na zachód. Pod koniec maja 1946 r. stanął na czele małej grupy dywersyjnej - Pogotowie Akcji Specjalnej „Rota”. Rozbrajał patrole MO i UB oraz przeprowadzał u działaczy PPR akcje rekwizycyjne w poszukiwaniu broni. Hasłem „Roty” było: nieubłagana walka z komunizmem. „Kruk” występował w mundurze angielskim, a jego żołnierze nosili na rękawach opaski z napisem „Rota”.

Zginął 4 VII 1946 r. podczas obławy UB i MO w rodzinnej miejscowości Zielonka. Ciężko ranny zmarł
na kolanach swojej matki. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Cielu pow. bydgoski.

 

Edward Lipowczyk Ps. „E-2"

Ur. 16 listopada 1924 r. w leśniczówce Kobylarnia koło Bydgoszczy. Syn nadwornego łowczego hrabiny Skórzewskiej z Lubostronia. Wychowywany w atmosferze szacunku dla Ojczyzny, kulcie broni i tradycji łowieckich.
Od lipca 1945 r. w 7-osobowej grupie partyzanckiej - „Oddział Bo-jowy Armii Krajowej", która od grudnia 1945 r. przeprowadziła 23 akcje bojowe przeciwko władzy komunistycznej na terenie pow. bydgoskiego i szubiriskiego.
Najbardziej spektakularnym było rozbrojenie posterunku MO w Białych Błotach nocą 10 września 1945 r. Zdobyto 5 karabinów wraz z osprzętem i amunicją, milicjantów uwolniono. „Oddział Bojowy AK" rozbrajał patrole MO, ORMO, UB, NKWD, nękał przedstawicieli władz komunistycznych z PPR. Aresztowany, a następnie postawiony przez sąd wojskowy w Poznaniu, dwukrotnie skazany na karę śmierci, którą - po roku przebywania w celi śmierci - w drodze łaski, zamieniono na dożywocie. W wyniku amnestii w 1947 r. karę zamieniono na 15 lat więzienia w Rawiczu. Zwolniony po 10 latach. Inwigilowany i prześladowany przez SB. W latach siedemdziesiątych podejrzany O szpiegostwo na rzecz państw zachodnich z powodu wizyty brata zamieszkałego w RFN. Z braku dowodów trwającą 6 lat sprawę, umorzono. 20 lutego 1996 r. został zrehabilitowany przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu. Należał do Światowego Związku Żołnierzy AK. Przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego uhonorowany Orderem Polonia Restituta. Zmarł 29 grudnia 2011 roku.

 

ppor. Zbigniew Smoleński ps. „Żuraw” vel Zbigniew Tokarski (1916-1946)

Ur. 21 grudnia 1916 r. we Lwowie. W Równem jako gimnazjalista włączył się do ruchu harcerskiego. Podjął naukę w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu i w Bydgoszczy. Od 1936 r. zawodowy oficer marynarki wojennej; obrońca Helu na statku ORP „Żuraw” we wrześniu 1939 r. (osobiście strącił dwa niemieckie bombowce). Więziony w obozie jenieckim w Woldenbergu na Ziemi Lubuskiej. Po zwolnieniu, w lutym 1945 r. nie wrócił do rodzinnego Lwowa na skutek zmiany granic. W Bydgoszczy pracował w kierownictwie obozu pracy dla Niemców w Zimnych Wodach. Zagrożony aresztowaniem, uciekł wraz z innymi do lasu. Za namową por. Kazimierza Wróblewskiego„Kruka” włączył się w pracę konspiracyjną lokalnego środowiska AK. W maju 1945 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy w oddziale „Kruka”.

7 VI 1945 r. w Bydgoszczy został aresztowany przez bezpiekę. Był „bestialsko torturowany”. 21 XII 1945 r. w 29. urodziny, skazany przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu na sesji wyjazdowej w Bydgoszczy na karę śmierci. 22 XII 1945 r. skierował prośbę do Bieruta o zamianę kary śmierci na więzienie. 12 I 1946 r. Bierut odmówił mu prawa łaski.

21 II 1946 r. stracony w bydgoskim więzieniu przy Wałach Jagiellońskich. Jego miejsce spoczynku pozostaje nieznane. Rodzina jeszcze w latach 50 poszukiwała go przez Czerwony Krzyż.

 

Tadeusz Stankiewicz ps. „Ćwiek”

Ur. 15 I 1927 r. w Wilnie. Od 1943 r. żołnierz oddziału AK na Wileńszczyźnie Kazimierza Wilczyńskiego ps. „Narocz”. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na Kresy został aresztowany i wysłany do Kaługi. W lutym 1945 r. wrócił do Wilna, a trzy miesiące później, na skutek zmiany granic Polski, zdecydował się na wyjazd na Pomorze. W październiku 1945 r. za namową swojego dowódcy Kazimierza Wilczyńskiego „Naroczy” podjął ponownie działalność konspiracyjną. Na skutek zagrożenia aresztowaniem w listopadzie 1945 r. przeniósł się z Trójmiasta do Bydgoszczy.

21 marca 1946 r. w Wierzchucinie został aresztowany pod zarzutem działalności w lokalnym oddziale poakowskim. 6 września 1946 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Bydgoszczy skazał go na karę śmierci. Sąd uznał, za jedyną karę eliminację ze społeczeństwa, gdyż żyjąc w tym społeczeństwie stale przeciwko niemu występował. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Został stracony 28 XI 1946 r. w więzieniu w Bydgoszczy i potajemnie pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Kcyńskiej.

Oprac. dr Alicja Paczoska-Hauke, IPN Bydgoszcz

ww.materiał skopiowano ze strony: www.rokzolnierzywykletych.pl

 

w mediach:

http://www.radiopik.pl/2,13351,przejada-20-km-by-upamietnic-zolnierzy-wykletych 

http://bydgoszcz.gazeta.pl/bydgoszcz/56,35590,15663734,Pojada_sladem_zolnierzy_wykletych_,,7.html 

 

IMG 2929 IMG 2930 IMG 2931
  IMG 2932   IMG 2934   IMG 2937
  IMG 2938   IMG 2940   IMG 2943
  IMG 2944   IMG 2948   IMG 2950
  IMG 2951   IMG 2955   IMG 2957
  IMG 2959   IMG 2960   IMG 2961
  IMG 2965   IMG 2967   IMG 2970
  IMG 2973   IMG 2975   IMG 2981
  IMG 2984   IMG 2989   IMG 2990
  IMG 2991   IMG 2992   IMG 2995
  IMG 3002   IMG 3004   IMG 3005
  IMG 3014   IMG 3020   IMG 3023
  IMG 3024   IMG 3027   IMG 3028
  IMG 3029   IMG 3034   IMG 3035
  IMG 3037   IMG 3039   IMG 3042
  IMG 3044   IMG 3045   IMG 3051
  IMG 3052   IMG 3057   IMG 3058